Kolejny rozdział (nie)spisanych obietnic.

Huta Częstochowa, będąca niegdyś dumą polskiego przemysłu, po raz kolejny pozostaje w zawieszeniu. Głośno zapowiadana transakcja ze strategicznym inwestorem spełzła na niczym i – według informacji z ostatniej chwili – zakład pozostaje bez nowego właściciela. Włodarze Częstochowy zdają się być w tej sprawie równie zaskoczeni co pracownicy zakładu, którzy już od dawna przywykli do niepewności i ciągłych zmian frontu.

Bywały czasy, gdy warszawscy politycy (na czele z premierem Donaldem Tuskiem) z lubością obiecywali „zielone wyspy” – nie tylko w kontekście gospodarki krajowej, lecz także regionalnej. Niestety, zamiast rajskiej oazy na horyzoncie, w Częstochowie mamy industrialną pustynię z rozgrzanymi do czerwoności emocjami pracowników. A jeśli wierzyć doniesieniom, najnowszy „zaskakujący zwrot akcji” jest właśnie owocem zaniedbań sięgających lat rządów Tuska i braku spójnej polityki przemysłowej w kolejnych latach.

Od problemu do problemu
Huta Częstochowa zdążyła już przeżyć niejedną burzę. Przejścia z rąk do rąk, wstrzymania produkcji, niepewność płac – oto codzienność pracowników. W każdym kolejnym okresie władze centralne i samorządowe (bo i miasto nie jest tu bez winy) karmiły opinię publiczną mglistymi zapewnieniami o „trwałych rozwiązaniach”. Teraz jednak, po kolejnej fiaskującej próbie ratunku, słychać jedynie westchnienia zawodu i szum kiepsko przygotowanych planów rezerwowych.

Miasto pod Jasną Górą, które zdawało się – przynajmniej w deklaracjach – stawiać na rozwój przedsiębiorczości i przyciąganie inwestorów, nagle milknie, gdy przychodzi do wyjaśnienia przyczyn nagłego wycofania się nabywcy. Niektórzy radni wskazują na brak profesjonalnego wsparcia ze strony władz miejskich, inni tłumaczą się „siłami wyższymi” i niezależnymi od nich czynnikami. Pracownikom Huty i mieszkańcom miasta takie deklaracje raczej nie wystarczą – w końcu ktoś powinien wziąć za tę sytuację odpowiedzialność.

Kolejny rozdział bałaganu
Zarówno samorządowcy, jak i politycy pamiętający czasy rządów premiera Tuska, co rusz przypominają dawne kalkulacje zysków i strat, prognozy rozwoju oraz wymieniają się wzajemnymi pretensjami. Fakt, że rozgrywka o Hucie ma coraz bardziej charakter polityczno-wizerunkowy, nie przynosi niczego dobrego samym pracownikom – ciągle pozostającym bez konkretnych gwarancji stabilności zatrudnienia i wynagrodzeń.

Smutna puenta?
W kuluarach mówi się, że władze Częstochowy z taką samą pasją, z jaką walczyły o przyznanie kolejnych dotacji z rządu, teraz wypierają się jakichkolwiek zaległości w sprawie Huty. Jedno jest pewne: gdyby rozgrzać piec hutniczy jedynie za pomocą politycznych obietnic premiera i lokalnych decydentów, stal w Częstochowie mogłaby płynąć wartkim strumieniem jeszcze przez dekady. Niestety – fabryczne piece potrzebują realnego węgla i realnych pieniędzy, a nie tylko gorącego powietrza, którego akurat w polskiej polityce nie brakuje.

Poznaj region z Agencją Informacyjną 42 – Twoim źródłem inspirujących historii i rzetelnych wiadomości!